ΙΣΤΟΡΙΑ: Η ιστορία του Αϊκίντο είναι συνδεδεμένη με το πρόσωπο του Μοριχέι Ουεσίμπα (1883-1969), μιας από τις πιο διακεκριμένες φυσιογνωμίες των ιαπωνικών πολεμικών τεχνών του 20ου αιώνα. Ο Ουεσίμπα πέρασε τις πρώτες τρεις δεκαετίες της ζωής του μελετώντας διάφορες πολεμικές τέχνες (κυρίως το Τζουτζούτσου της σχολής Ντάιτο-ρίου αλλά και Κεντζούτσου –ξιφασκία– και άλλα στιλ πάλης) και από τα μέσα της δεκαετίας του '30, άρχισε να διδάσκει τη δική του εκδοχή μιας τέχνης που στηρίζεται στις ρίψεις και τις ακινητοποιήσεις αλλά και που περιλαμβάνει τεχνικές αφοπλισμού ενάντια σε αντιπάλους οπλισμένους με ξύλινο ξίφος (μποκέν), ξύλινο ραβδί μήκους 1,20 μ. (τζο) ή μαχαίρι (τάντο). Βασικό χαρακτηριστικό του Αϊκίντο έναντι άλλων τεχνών της κατηγορίας Τζουτζούτσου είναι η ιδεολογία του Ουεσίμπα η οποία απαγορεύει τους αγώνες και προάγει την αρμονία και την αλληλοκατανόηση μεταξύ των ανθρώπων. Το Αϊκίντο σήμερα είναι χωρισμένο σε τρία μεγάλα στιλ, το ένα από τα οποία (Αϊκικάι) διοικείται από τους απογόνους του Ουεσίμπα (αυτήν τη στιγμή από τον εγγονό του), κατά το παραδοσιακό ιαπωνικό σύστημα.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: Όπως και οι άλλες τέχνες που προέρχονται από το Τζουτζούτσου, το Αϊκίντο στηρίζεται στην αποφυγή της επίθεσης με κίνηση του σώματος, στη διάσπαση της ισορροπίας του αντιπάλου και στον έλεγχό του, συχνά με ακινητοποιήσεις και/ή καθηλώσεις. Βασικά τεχνικά χαρακτηριστικά του Αϊκίντο είναι οι κυκλικές κινήσεις και η μίξη της κίνησης του αμυνόμενου με αυτήν του επιτιθέμενου, καθώς η βασική «υπόθεση» είναι ότι οι επιθέσεις αντιμετωπίζονται πριν φτάσουν σε πολύ κοντινή απόσταση. Λόγω των πολλών πτώσεων –που θυμίζουν τις πτώσεις του Τζούντο– η εξάσκηση γίνεται σε στρώματα (τατάμι) ενώ ένα οπτικό χαρακτηριστικό της τέχνης είναι η χρήση του παραδοσιακού φαρδιού παντελονιού χακάμα.

ΓΙΑΤΙ ΤO ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ: Η ιδεολογία πίσω από το Αϊκίντο, μια ιδεολογία που σε πολλές χώρες του κόσμου το έχει κάνει να χρησιμοποιείται και ως μέθοδος ψυχοθεραπείας, το κάνει πολύ ελκυστικό σε όσους ενδιαφέρονται για μια κινητική, δυναμική εξάσκηση που, αν και δίνει βάρος και στην αυτοάμυνα, αποσκοπεί πρωτίστως στην ψυχοσωματική ισορροπία του ασκούμενου –εξ ου και η έλλειψη αγώνων. Αν και δεν υπάρχει επαφή, μπορεί ωστόσο να γίνει αρκετά απαιτητικό από πλευράς αεροβικής άσκησης, ενώ οι πτώσεις φαίνονται, τουλάχιστον στην αρχή, αρκετά δύσκολες.

ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ: Στο τμήμα Αϊκίντο του Martial Way ακολουθούμε και πάλι τα διεθνή πρότυπα, τα οποία επιβάλλουν στους μαθητές να φορούν την ειδική φόρμα του Τζούντο (τζουντόγκι ή κεϊκόγκι). Για τους πιο προχωρημένους θα χρειαστούν επίσης ένα σετ ξύλινων όπλων (μποκέν -ξύλινο σπαθί- και τζο –ραβδί περίπου ενός μέτρου), ενώ όσοι αποκτήσουν τη μαύρη ζώνη θα χρειαστεί να φοράνε πάνω από το παντελόνι τους το γνωστό ιαπωνικό μαύρο φαρδύ παντελόνι, το οποίο αποκαλείται χακάμα.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΣ: Ο Δημήτρης Γεροδήμος ξεκίνησε να ασχολείται με το Αϊκίντο τον Οκτώβριο του 2003, σε ηλικία 28 ετών, στον αθλητικό σύλλογο Tiger Club, με εκπαιδευτή για τέσσερα χρόνια τον Γιάννη Κατσιμίχα, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε και έναν χρόνο με το Κικ Μπόξινγκ.

Τον Μάιο του 2007, όταν ιδρύθηκε η Ακαδημία Αϊκίντο Αθηνών, από τον Βασίλη Νυκτερή (4o νταν) συνέχισε εκεί την εξάσκηση του, με δάσκαλο τον Βασίλη Νυκτερή. Τον Απρίλιο του 2008 παρακολούθησε στο Παρίσι διεθνές σεμινάριο του Κριστιάν Τισσιέ (7o νταν), όπου και εξετάστηκε για τη μαύρη ζώνη μπροστά στο Γάλλο δάσκαλο. Τον Μάιο του 2010 εξετάστηκε για το 2o νταν και πάλι μπροστά στον Κριστιάν Τισσιέ, αυτήν τη φορά στην Ελλάδα. Τον Οκτώβριο του 2010 ξεκίνησε παράλληλα με το Αϊκίντο την εξάσκησή του στο Σινκέντο (τέχνη του Ιαπωνικού ξίφους).

Από τον Σεπτέμβριο του 2009 διδάσκει στο Martial Way ως βοηθός του τού δασκάλου του, Βασίλη Νυκτερή, ο οποίος ήταν τότε ο βασικός εκπαιδευτής της Ακαδημίας μας, ενώ από τον Σεπτέμβριο του 2011 ανέλαβε μόνος του τα μαθήματα, πάντα υπό την καθοδήγηση  του Βασίλη Νυκτερή.